De boot gemist?

Over achterstand voelen en beseffen dat groei geen dienstregeling volgt

Ik herinner mezelf er vaak aan dat wat ik nu ga zeggen echt niet zo is. En toch, het verschil tussen voelen en weten blijft groot. Ergens in mij leeft de overtuiging dat ik de boot heb gemist. Dat het reddingsbootje waar ik nu al jaren in ronddobber lek is, ik nog steeds niet echt goed kan peddelen en ik forever kijk naar dat grote schip dat steeds verder weg vaart. Ik haal het niet meer in. Ik nam een afslag en nu is het alsof ik alleen de zijpaadjes kan vinden, maar de hoofdweg door alle wildgroei tussen de paden maar niet in zicht krijg.

Dit verhaal dat ik mezelf vertel, is complete bullshit. Het is niet waar. Alles ligt nog open. Alles kan nog anders. Mijn hele leven kan nog veranderen. Maar dat onbestemde, onderhuidse gevoel van maar geen grip kunnen krijgen, is zo hardnekkig. Het kleurt en beïnvloedt meer dan ik wil toegeven. Voordat ik verder duik in waarom ik heus weet dat het niet zo zwart-wit is en dat ik ook een andere boot kan pakken, neem ik een duik in het waarom van deze overtuiging. Want het is wel degelijk ergens op gebaseerd. Jezelf voeden met onzinverhalen is een ding, jezelf voeden met verhalen met een kern van waarheid is venijniger. Want wat is domme pech, wat heb ik aan mezelf en mijn eigen keuzes te danken en wat is gewoon hoe het leven soms loopt?

In mei 2019 kwam mijn boek ‘Op je lijf geschreven’ uit. Ik was in die periode overal. Mijn boek deed het lekker en kreeg veel publiciteit. Ik had sprekersklussen, gaf workshops, werkte als copywriter en deed soms al samenwerkingen op Instagram. Het was het moment om mezelf nog steviger te positioneren als een van de stemmen rondom lichaamsacceptatie, body positivity en kwetsbaarheid. Maar amper drie maanden na mijn boeklancering viel het fundament onder mijn voeten vandaan: mijn relatie eindigde.

Nog meer dan ervoor kwam ik in standje overleven terecht. Ik was geobsedeerd met mijn gezin weer bij elkaar krijgen. Al mijn energie ging daar naartoe. Vaak niet eens in daadwerkelijke acties, maar in mijn hoofd was ik hele dagen aan het rumineren en rondjes aan het draaien. Ik probeerde grip te krijgen op een situatie waar ik geen controle over had. Het enige wat ik kon sturen was hoe ik er zelf mee omging. Maar een groot deel van de tijd was mijn focus niet bij mezelf. Terugkijkend is het alsof ik vijf jaar lang in een obsessieve bubbel heb gezeten die alles opslokte. Het werd ook maar niet helder in mijn hoofd. Ik heb een dysthyme en een dissociatieve stoornis en die draaiden in die jaren op volle toeren. Mijn hoofd was een grote mist. Er was simpelweg geen interne ruimte om te bouwen, alleen om te overleven.

Vind je dit een fijne nieuwsbrief? Laat dan onderin een hartje achter. Of een comment. Dank je wel voor de liefde 💖

Plannen rondom werk en carrière waren er altijd wel. Het is ook niet zo dat ik niets deed. Maar echt energie en ruimte was daar niet voor. De focus was mijn gezin en relatie en daarin gelukkig worden. De rest stond on hold. De ‘grap’ waar ik totaal niet om kan lachen is: door te kiezen voor een relatie die geen toekomst had, zette ik vooral mezelf on hold. Eindeloos lang. En dat heeft doorgewerkt. In alles.

Het voelt alsof mijn gezin bij elkaar proberen te houden mijn identiteit werd. Dat is waar ik de dag mee begon en eindigde. Een soort parasiet die me leegzoog tot er niets meer te halen viel en me toen compleet leeggezogen achterliet. Het zette alles in de wachtstand. Tot het wachten voorbij was en de boel definitief uit elkaar klapte. Het jaar na de tweede breuk was ik compleet op en moegestreden. Ik kon niet meer, maar ik moest. Dus dat is wat ik deed: doorgaan. Therapie. Ademwerksessies. Schrijven hier op Substack. Eindeloos appen met vriendinnen. Doorgaan tot het eindelijk anders en vooral wat lichter begon te voelen. Helder krijgen waarom ik met zoveel overtuiging koos voor iets wat niet goed voor me was, hielp me eindelijk echt los te breken uit deze ongezonde en zelfdestructieve dynamiek.

Ik heb teringhard aan mezelf gewerkt de laatste anderhalf jaar. In de jaren daarvoor deed ik dat ook al, maar de vruchtbare bodem voor die lessen en inzichten om op te landen was er toen niet. Nu wel. De mist in mijn hoofd is verdwenen. Ik ben minder vaak aan het dissociëren. Depressieve gevoelens zijn er niet meer dagelijks. Als ze komen buurten, is dat vooral tijdens mijn PMS-dagen. Maar met het losbreken uit deze modus word ik ook geconfronteerd met de realiteit van waar ik nu ben in het leven.

Ik heb het op de een of andere manier altijd weten te redden. Het kwam altijd weer goed. Dat is iets waar ik trots op mag zijn. Maar daarnaast is het ook zo dat ik als de sodemieter moet werken aan een steviger en vooral veiliger fundament. Er is sinds vorig najaar voorzichtig financieel herstel, maar er is ook nog steeds een schuld bij die ene instantie met blauwe enveloppen die me misschien de kop gaat kosten. Ik moet bewijzen dat mijn bedrijf levensvatbaar is. En het voelt op de een of andere manier als iets diepers. Ik ben mijn eigen ‘bedrijf’. Ik ben het merk. Is wat ik te bieden heb, wie ik ben, waar ik nu ben nog levensvatbaar? Ben ik nog relevant genoeg? Kan ik mezelf nog stevig genoeg in de markt zetten? En kan het nog beter worden dan ooit?

Terwijl ik dit typ, voel ik een vuurtje in mezelf aanwakkeren. Want ja, ik ben fucking levensvatbaar. Meer dan dat. Maar is het nog op tijd? Ben ik op tijd ‘wakker’? Is dit moment van opnieuw beginnen en getting my shit together nog snel genoeg? Of heb ik te lang in de mist vastgezeten om nog gezien te worden?

Soms zie ik de versie van mezelf die ik had kunnen zijn als ik andere keuzes had gemaakt. Als een soort Sliding Doors moment: een parallel leven dat had kunnen zijn. Waarin ik na de breuk niet was blijven hangen in verdriet en honderd triggers, maar me op mijn carrière en fundament had gestort. Het is een soort rouw om wat had kunnen zijn. Wie ik misschien had kunnen zijn. En daardoor voelt het ook een beetje als falen. Omdat het me confronteert met hoe zeer ik mezelf tekort heb gedaan.

Maar eerlijk is deze manier van kijken tegelijkertijd ook weer niet. Want wie ik was in het najaar van 2019 is niet die versie van mezelf die zulke stappen had kunnen zetten. Niet met overtuiging en volharding in elk geval. Ik was nog de versie van mezelf die zichzelf wegcijferde en die vooral niet veilig was in zichzelf. Ik zwom nog dagelijks in de soep van mijn verleden, waardoor trauma en oude pijn vaak mijn leven en keuzes bepaalden. Het is een pracht van een plaatje, maar had die versie van mij die carrièrestappen überhaupt kunnen dragen zonder zichzelf te verliezen? Op een gezonde manier bouwen aan je merk en financiële fundament vraagt om focus, energie, draagkracht en ook om veilig zijn in en bij jezelf. Maar ik zat toen nog in standje overleven, draaide eindeloos dezelfde loops af in mijn hoofd en leefde vaak wekenlang in een dissociatieve staat van zijn. Hoe hard is het dan eigenlijk om dat te zien als falen? Is het eerlijk om jezelf dingen te verwijten die je niet hebt gedaan als je eigenlijk continu leefde onder de nulgrens wat draagkracht betreft?

Misschien is het helemaal niet zo dat ik de boot heb gemist. Misschien lag mijn schip vijf jaar in de haven voor groot onderhoud. En hoewel dat nu kan voelen als achterstand, is al het interne herstelwerk dat ik heb gedaan nu juist de reden dat ik straks niet meer zink. Wat nou als die versie van mezelf die ik al jarenlang voor me uit zie lopen, nu pas echt de kans krijgt er te zijn? Misschien ben ik niet te laat. Misschien ben ik voor het eerst écht aanwezig.

Soms vertel ik mezelf dat ik zoveel jaren heb verloren, maar in werkelijkheid ben ik jaren bezig geweest om iemand te worden die haar eigen leven en zichzelf kan dragen. Misschien is dit een veel eerlijker en realistischer verhaal om mezelf te vertellen.

Misschien is dit het echte werk van dit jaar. Niet alleen bouwen aan mijn fundament, mijn werk of mijn financiële situatie, maar bouwen aan het verhaal dat ik mezelf vertel. Scherper worden op welke gedachten ik als feiten behandel, niet elke angst als voorspelling zien. Want een verhaal kan waar voelen en toch maar één hoofdstuk zijn. Eén alinea zelfs. Geen definitieve samenvatting van mijn hele leven.

En misschien is het belangrijkste niet of ik te laat ben, maar dat ik er nu ben. Aanwezig. Wakker. Met beide handen aan mijn eigen roer.

Ik zie je snel weer.

Veel liefde,

Mayra

Wil je je niet betaald abonneren, maar me wel supporten met een donatie voor een koffietje, een bosje bloemen of iets anders? Dat kan hier.