Een kleine update

Ik nam een grote beslissing ...

Al de hele week heb ik in mijn hoofd waar ik voor deze Substack over wilde schrijven: twee jaar single zijn. Maar toen het schrijfmoment daar was, kwam er niets. Urenlang staarde ik naar een lege pagina. Af en toe verschenen er zinnen, om ze snel weer te deleten. Het was het niet. Mijn hoofd wilde niet. Het voelt wollig en mistig. En ik ben moe. Zo moe dat ik de laatste week af en toe overdag in slaap val. Om vervolgens helemaal groggy wakker te worden en me nog steeds een vaatdoek te voelen.

Anderhalve week geleden begon ik met antidepressiva. Eerder was er sprake van dat ik dit alleen tijdens mijn PMS zou slikken, maar na overleg met mijn psycholoog besloot ik het fulltime te gaan proberen. Maanden geleden was dat ook al een onderwerp van gesprek. Ik heb de afgelopen jaren keihard aan mezelf gewerkt met therapie, ademwerk, de focus op mezelf krijgen, loslaten, accepteren, the whole shabang, maar het blijft haperen. Het leven gaat nooit makkelijk voelen. En begrijp me niet verkeerd: ik heb niet de illusie dat het een grote unicorn-, confetti- en regenboogshow hoort te zijn, maar dat sluimerende gevoel van zwaarte? Volgens mij is wat voor mij ‘normaal’ is, eigenlijk helemaal niet zo normaal. Alleen steeds als ik dan weer in het ‘goede’ deel van mijn cyclus zat, overtuigde ik mezelf dat het echt beter zou worden. Dat ik het nu wel vol zou houden. Dat het leven lichter zou gaan voelen. Maar de waarheid is: de lichtheid bleef nooit.

Als ik heel eerlijk ben, dan denk ik dat die lichtheid er het grootste deel van mijn leven niet is geweest. Al sinds mijn jeugdjaren ervaar ik een soort zwaarte die ik altijd met me meedraag. In mijn energie en aanwezigheid. Een soort schuldgevoel ook. De angst om anderen ermee te belasten. Ik heb me altijd afgevraagd of mensen om me heen het aan me voelen. Of zij dat ook zo ervaren. Het maakt dat ik me altijd een beetje veel heb gevoeld. Misschien zorgde dit er ook wel voor dat ik me nog meer als een Barbapapa ging gedragen. Me in allerlei pleasende bochten wringen om maar niet te veel ruimte in te nemen. Vaak naar de achtergrond verdwijnen. Mezelf onbelangrijk maken. Alsof ik tegen mijn omgeving zei: ’Van mij heb je geen last hoor!’, om vervolgens dubbel zoveel last van mezelf te hebben.

Ik was van plan nog niet over de medicatie te gaan schrijven. Eerst even af te wachten wat het met me doet, zodat ik meer kon vertellen over de uitwerking. En of het het gewenste effect heeft. Maar here we are. De eerste twee weken kunnen extra zwaar zijn doordat symptomen verergeren en je lichaam moet wennen aan de antidepressiva. De eerste week voelde ik me eigenlijk vooral kalm. Het was mijn PMS week, maar ik had er amper last van. In deze tweede week word ik wel overvallen door vermoeidheid. Tot het punt dat ik overdag in slaap val. Iets wat voor mij echt heel erg out of character is. Zelfs toen ik net was bevallen, deed ik geen dutjes. En nu ben ik al drie keer overdag in slaap gevallen op de bank. Sowieso voel ik me extreem vermoeid. Alsof ik nu pas voel hoe moe ik eigenlijk ben van de afgelopen jaren die ik bijna continu in standje overleven doorbracht. Ik wacht nog even af hoe dit de komende weken gaat. Als het goed is, wordt dit minder. En anders ga ik onderzoeken of de vermoeidheid overdag minder is als ik de medicatie ’s avonds inneem. Voor nu is het vooral veel te vroeg om conclusies te trekken. Wel ben ik heel hoopvol. Ik gun mezelf meer lichtheid en ruimte in mijn hoofd. Om mezelf daadwerkelijk op een andere plek te krijgen. Iets waar ik in mijn schrijven steeds op terugkom.

Vind je dit een fijne nieuwsbrief? Laat dan onderin een hartje achter. Of een comment. Dank je wel voor de liefde 💖

Net zoals in mijn vorige relatie is dit ook een soort plaatje in mijn hoofd. Van hoe het zou moeten zijn. Mogelijk maakt dit het moeilijker om te zien hoe anders mijn leven er nu al uitziet. Misschien is dat waarin ik ook nog te streng ben voor mezelf. Ik voel dat ik hard heb gewerkt, dat ik anders ben en andere stukjes van mezelf meer in het licht zet, maar ergens voelt het ook alsof het nog niet ‘anders genoeg’ is. Want de stress is er nog steeds. De financiële shit die nog niet is opgelost. Ik ben nog niet veilig. En mijn kind daarmee ook niet. En dat vreet aan me. Een tijdje geleden schreef ik dat ik het niet meer over het geldstuk wilde hebben, omdat ik niet gezien wil worden als ‘die meid met geldproblemen’, maar tegelijkertijd is dat het grootste struikelblok. Ergens voelt het ook onmogelijk het niet te benoemen. Want precies dat stuk zorgt voor al die stress. Ik heb de afgelopen maand heel hard mijn best gedaan nieuw werk binnen te halen. En gelukkig wat samenwerkingen voor elkaar gekregen voor juli en augustus. Wat heel fijn is, maar wat ik tegelijkertijd zelf ook weer plat sla met deze woorden: ‘Het is niet genoeg’. Wel genoeg om waarschijnlijk de zomervakantie mee door te komen, maar het zet nog geen zoden aan de dijk voor de lange termijn. Mensen in mijn omgeving vragen me waarom ik geen crowdfunding opzet, waarom ik mijn volgers niet om hulp vraag. ‘Als al je volgers €2 overmaken, ben je uit de ellende’, zeggen ze dan. Maar ik vind dat ik dat niet mag vragen. Dat ik het niet verdien omdat deze bende is ontstaan door mijn eigen handelen. En dus vind ik dat ik het ook zelf moet zien op te lossen. En ik sta zeker niet stil, maar de angst dat het niet snel genoeg fundamenteel aan het veranderen is, is groot. En die kan me op momenten volledig lam leggen.

Een groot deel van mijn hoop is nu gevestigd op het effect van de antidepressiva. En dat voelt spannend, want ik weet niet of het gaat aanslaan. Of het me de verlichting gaat brengen die het voor zoveel anderen wel brengt. Het enige dat ik nu zeker weet, is dat ik het wat tijd moet geven. Want meer ruimte en rust in mijn hoofd en niet meer continu rondlopen met dat gevoel van zwaarte, zou een wereld van verschil maken. De komende periode ga ik alles doen wat ik kan om mijn creativiteit weer aan te zetten. Mijn kledingkast in te duiken en te ontdekken in welke outfits ik me het meest mezelf voel en waarin totaal niet. De stapels ongelezen boeken uit mijn kast doorbladeren en kijken waar ik op ‘aan’ ga. Meer contact maken met mijn lichaam door simpelweg te bewegen en mijn lijf te volgen. Weer wat meer te journalen en free writes te doen. Opruimen, uitzoeken, wegdoen. In beweging blijven, hoe langzaam die beweging ook is.

Meer vraag ik voorlopig niet van mezelf. Alleen dat ik blijf komen opdagen. Voor mezelf. Voor mijn dochter. Voor mijn toekomst. Met elke keer weer een stapje. Pilletje voor pilletje. Dag voor dag. Woord voor woord. Gisteren lukte het schrijven van dit stuk niet, vandaag kreeg ik 1200 woorden op papier. Misschien is dat precies hoe herstel eruitziet. Niet groots en meeslepend. Maar langzaam. En voor nu is dat meer dan genoeg. Misschien is dat verhaal over twee jaar single zijn er volgende week wel. Vandaag moest dit verhaal eerst geschreven worden.

Ik zie je snel weer.

Veel liefde,

Mayra

Ik zit hier mijn ziel op het internet te gooien, dus als je denkt: ja dit wil ik vaker, word dan vooral betaald abonnee op mijn Substack. Vind ik leuk. Jij ook.

Wil je je niet betaald abonneren, maar me wel supporten met een donatie voor een koffietje, een bosje bloemen of iets anders? Dat kan hier.