Mijn afgelopen weken

Na langer dan een maand stilte voelde vandaag als een goed moment om weer even iets van me te laten horen. Voordat ik weer in een nieuw onderwerp duik, kies ik nu even voor een kleine samenvatting van de afgelopen periode.

Het is even geleden dat ik mezelf hier liet zien. Dank je wel dat je er nog bent. Ik kan nu grapjes maken over dat ik me gedraag zoals veel mannen op datingapps: flaky ass low effort lamlulletjes met mooie woorden, maar zonder acties om ze te ondersteunen. Maar dat zou niet waar zijn. Want ik deed wat ik kon, wat lukte. En dat was genoeg. De consequentie daarvan was wel dat ik even niet hier aanwezig kon zijn. Maar ik ben er weer.

Begin december werd ik 44. Voor het eerst in jaren keek ik uit naar mijn verjaardag. Ik ben jarig op 5 december en dat is toch altijd een lastige datum om het echt te vieren. Maar dit jaar is het zowaar gelukt. In de ochtend zag ik een paar vriendinnen in een van mijn favoriete koffietentjes. Er werd gelachen en gezongen, en er werd advies gegeven voor in de slaapkamer, want dat gaat prima samen met koffie. Dit soort momenten zorgen ervoor dat ik nog meer van mijn vrienden hou. Echt, wat een lucky bastard ben ik om deze mensen in mijn leven te hebben. In de middag had ik mijn mama over de vloer, met wie ik mooie gesprekken voerde en een fancy gebakje at. Aan het einde van de middag haalde ik samen met BD (baby daddy) onze dochter op bij de BSO en gingen we sushi eten. Eenmaal thuis werd ik door ze verrast met een gigantische surprise in de vorm van een cupcake. Het was een soort grabbelton vol cadeautjes. Echt, hoe lief. Heel lijmpistool leeggeschoten, maar dan heb je ook wat. Ik werd verwend met mijn lievelingsparfum, mijn lievelingssokken en… een leesbril. Ja, ik ben die meid die de kleine lettertjes inmiddels niet meer zo goed kan lezen. De grote letters ook niet overigens, maar dat zijn details.

Ondanks mijn heerlijke verjaardag kwam de donkerte me direct erna weer halen. Ik voelde mezelf grip verliezen en het lukte me niet om me te herpakken. Mijn hoofd werd een blur, mijn dissociatieve stoornis draaide overuren en autopilot nam het stuur over. Twee weken zat ik in een volledige mist. En toen ineens kwam het grote verdriet eruit. Het naderende einde van het jaar, het besef dat ik erdoorheen was gekomen, het verdriet om alles wat er is gebeurd sinds ik weer single ben. Hoe meer tranen er over mijn wangen rolden, hoe helderder mijn hoofd werd. De dag na mijn ugly cry had ik therapie. Ik voelde me alweer een stuk lichter, maar checkte toch even bij mijn psycholoog of ik me zorgen moest maken over een eventuele terugval. Ze kon me geruststellen. Dissociëren zal waarschijnlijk altijd een copingstrategie van me blijven, wanneer het allemaal even veel te fucking veel is. Maar dat hoeft niet te betekenen dat het mijn leven overneemt, of eigenlijk voorkomt dat ik mijn leven leef. Ik verliet haar spreekkamer, en mijn laatste sessie van dit jaar, met een nog iets lichter gevoel in mijn lijf. En met een mantra in mijn hoofd: ik hoef me geen zorgen te maken, ik kan dit dragen. Ik hoef me geen zorgen te maken, ik kan dit dragen.

De dag erna begon de kerstvakantie. Er zijn vast mensen die dan een helder hoofd hebben. Ik ben niet die persoon. Wel heb ik heel ontspannen dagen gehad met slechts één ‘verplichting’: brunchen met de fam. En dat was echt megafijn en chill. Heel ontspannen en good food. Perfect voor kerst, toch? Verder heb ik het heerlijk gehad met mijn kleine meid. Snack plate for dinner, anyone? Ook kon ik veel rust pakken doordat ze dit jaar een groot deel van de feestdagen bij haar vader was. Voor het eerst in mijn jaren als moeder vierde ik Oud en Nieuw zonder mijn kind. In de middag, toen ik nog thuis was, merkte ik dat ik heel emotioneel was. Waarschijnlijk door de heftigheid van het afgelopen jaar. Maar tijdens mijn treinreis naar Rotterdam voelde ik het verdriet wegebben. En ondanks dat het onwennig voelde, was het ook heel fijn. Ik was twee dagen in Rotterdam bij Danielle, die hier eerder voorbij is gekomen. We hebben ons hoofd eraf gelachen, ze had heerlijk gekookt, we hadden fijne mensen over de vloer en voerden mooie gesprekken. Ik hees me voor het twaalf uur moment in een hotte outfit, een soort statement voor mezelf. Er staat weinig op mijn doelenlijstje voor dit jaar. Ik ben niet zo van de voornemens. Maar wat ik mezelf wel gun, is om meer in mijn vrouwelijke energie te landen. Iets waar ik hier vast nog meer over zal schrijven en delen. Want ja, die joggingpakken zijn heerlijk en die zal ik nooit volledig elimineren, maar ik mis het om me superhot te voelen. Meestal voel ik me vooral een hot mess. En dat is niet gek als het leven veel van je vraagt. Maar waarom niet wat vaker bewust een andere energie opzoeken? Dus ja, the titties were out en de kont ook. I loved it. Na een uur had ik uiteraard mijn joggingpak weer aan. Ik moet wel mezelf blijven, toch?

Vind je dit een fijne nieuwsbrief? Laat dan onderin een hartje achter. Of een comment. Dank je wel voor de liefde 💖

Op 2 januari was die kleine meid vanaf het einde van de middag weer bij me. Voor het laatste weekend van de vakantie had ik wat ontspanning voor ons gepland. Ik boekte een hotelkamer, uiteraard met bad, om voordat school weer begint nog even ultiem te kunnen relaxen. Eerlijk? Ik wist toen ik het boekte niet hoe enorm chill het zou zijn. Ik maakte het extra comfy door een early check-in en een late check-out erbij te doen, zodat we echt het maximale uit onze tijd daar konden halen. Bij aankomst bleken we op de hoogste verdieping te zitten. Het uitzicht over Amsterdam was zo mooi. En ’s avonds werd het echt magisch met alle lichtjes. Toen die kleine sliep, liet ik het bad voor mezelf vollopen, deed alle lichten uit, trok de gordijnen open en zat ik compleet gelukkig drie uur in bad. Het was oprecht het perfecte begin van het nieuwe jaar. Ik kon alleen maar denken aan hoe trots ik op mezelf ben. Aan hoeveel vertrouwen ik heb in mezelf en alles wat nog komen gaat. Ik weet nog niet hoe het eruit gaat zien, maar ik weet wel dat ik steeds meer op een andere plek aan het landen ben. Dat mijn draagkracht en veerkracht me hier hebben gebracht. En dat ik mijn weg wel ga vinden.

Ik hoop dat jij ook rustmomentjes hebt kunnen ervaren de afgelopen weken. Dat je ademruimte voelt, al zijn het maar minimomentjes. En dat je trots bent op jezelf. Op elk ministapje dat je zet. Weet dat ik je zie. Hoe zwaar het soms ook is: je bent niet alleen in hoe je je voelt.

Ik zie je snel weer.

Veel liefde,

Mayra

Wil je je niet betaald abonneren, maar me wel supporten met een donatie voor een koffietje, een bosje bloemen of iets anders? Dat kan hier.