She's back!

Nu meer delulu dan ooit ...

Eindelijk weer een Substack. Stiekem ben ik al weken aan andere stukken aan het werken, maar na een vraag mijn dochter schreef ik dit. Dus laten we daar dan maar mee beginnen …

‘Mama, wat was jouw wens? En dan niet nu, maar vroeger?’

Ik fietste van de week ’s ochtends vroeg naar school met mijn kleine meid achterop toen ze deze vraag ineens stelde. Ik wist het antwoord meteen. Een paar jaar eerder had ik een lijstje teruggevonden in een van mijn dagboeken. Er stond op: een boek schrijven, naar New York, verliefd zijn, een relatie krijgen en moeder worden. ‘Ze zijn allemaal uitgekomen’, zei ik. ‘Ben je naar New York geweest zonder mij?’, reageerde Isameya compleet ontzet. ‘Ja, om tante Daan op te zoeken, die woonde daar toen voor haar modellenwerk.’ Snel zei ik erachteraan: ‘Als jij een tiener bent, gaan we samen naar New York.’ Iets wat ook echt op het lijstje in mijn hoofd staat. ‘Yaaaaayyyyyy!’, hoorde ik nog net boven alle verkeersherrie uit.

Tijdens mijn therapiesessie, een paar uur later, had ik het erover met mijn psycholoog. Dat het best bijzonder is dat ik zo’n wensenlijstje had en alles werkelijkheid is geworden. ‘Ben ik toch zomaar aan het manifesteren geweest!’ Ik biechtte meteen op dat ik me in de trein onderweg naar onze sessie had ingeschreven voor een delulu manifesteer- en bereik-je-doelen-cursus van 21 dagen bij een account dat me sinds een paar dagen achtervolgde op Instagram. ‘Wat ik het afgelopen jaar heb geprobeerd werkt niet, dus ik kan net zo goed voor een delulu-aanpak gaan. Misschien brengt iets waarbij ik eigenlijk een beetje met mijn ogen rol me misschien wel nieuwe inzichten.’ Mijn psych was het met me eens. ‘Ga maar gewoon doen,’ zei ze. Ik vind het sowieso inspirerend. De dame in kwestie heeft al 900 mensen dezelfde cursus verkocht. En dat keer €27. Nou, tel uit je winst: meer dan €24.000. Als dat delulu is, kom maar door!

De dag erna, vrijdag 10 april, was het de sterfdag van mijn vader. Het is alweer vijftien jaar geleden dat hij overleed. Vrij plotseling was daar de diagnose longkanker. Er zaten zes weken tussen de diagnose en zijn overlijden. Artsen twijfelden of een operatie of bestraling de beste keuze was. Zijn linkerlong was een grote tumor. Uiteindelijk werd er gekozen voor een operatie. Tijdens het voorgesprek vroeg ik aan de arts wat de overlevingskansen waren. ‘Vijfennegentig procent,’ zei hij. Ik had een slecht voorgevoel en had een paar dagen voor de operatie mijn vader aan de telefoon, omdat ik zijn wensen wilde weten, mocht het toch niet goed gaan. Mijn vader en ik hadden een moeilijke relatie. Hij was emotioneel compleet dichtgeklapt. Ik kwam daardoor tekort. Als deze dynamiek je doet denken aan mijn voormalige liefdesleven: dat klopt, maar laten we daar voor nu even overheen stappen.

Het telefoongesprek met mijn vader voelde alsof het niet echt was. Hij huilde en kwam amper uit zijn woorden. Ik schreef zijn wensen op. Het enige wat ik me nu nog herinner, is een van de nummers die hij wilde horen: ‘Bridge over troubled water’. De operatie kwam snel en verliep helemaal niet goed. Zijn hersenen waren meer dan dertien minuten zonder zuurstof geweest. Daarom werd ervoor gekozen hem na de operatie in coma te houden. Zo kreeg zijn lijf tijd voor herstel en kon in de gaten gehouden worden of de hersenactiviteit terugkwam. Dat gebeurde niet. En na 72 uur op de IC was zijn bed nodig. Hij werd van de beademing gehaald en verplaatst naar de gewone longafdeling. Ik zal nooit vergeten hoe bizar de overgang van de IC naar die andere afdeling was. Op de IC was het stil en rustig, als een coconnetje. Op de gewone afdeling liepen mensen met ballonnen voorbij, renden kindjes over de gang onderweg naar opa’s en oma’s die aan het herstellen waren van operaties en kleine ingrepen. En wij zaten daar als gezin met onze stervende vader. Het contrast was levensgroot. Wachten op de dood is een van de vreselijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Na zijn overlijden liep ik naar de ziekenhuiskantine omdat ik mezelf wilde forceren wat ontbijt te eten. Door de speakers klonk: ‘Fathers be good to your daughters, daughters will love like you do’. John Mayer en zijn ‘Daughters’.

Vind je dit een fijne nieuwsbrief? Laat dan onderin een hartje achter. Of een comment. Dank je wel voor de liefde 💖

Jarenlang heb ik het nummer niet kunnen horen zonder direct teruggegooid te worden naar dat moment in die kantine. Mijn vaders dood was het einde van ontzettend veel. Het was een van de grootste oefeningen die ik ooit heb gedaan in leren accepteren dat dingen nooit meer anders zouden worden. Dat onze band nooit zou veranderen. Dat ik van hem nooit zou krijgen wat ik eigenlijk nodig had gehad. Maar het was ook een begin. Een nieuw begin in worden wie ik was. Het eerste half jaar na zijn dood nam mijn - wat ik vandaag weet maar toen nog niet wist - dysthyme stoornis (depressie) het over. Het verlies van mijn vader viel, op een paar maanden na, samen met een relatiebreuk. Waardoor mijn fundament niet alleen heel wiebelig voelde, maar ik het ook daadwerkelijk opnieuw moest gaan bouwen. Al die grote emoties waren veel te overweldigend. En dus verdoofde ik mezelf met eetbuien en ander emotie-ontwijkend gedrag. Denk: alcohol, niet schrijven, niet echt delen hoe het met me ging. Samengevat: ik deed alles om te verdwijnen.

Dit veranderde toen ik van een van de magazines waar ik veel voor schreef, Grazia, de vraag kreeg of ik hypnotherapie wilde proberen als afvalmethode. In die tijd zat ik nog steeds in het cirkeltje van elke maandag weer opnieuw beginnen met diëten, emotionele eetbuien en eindeloos schuldgevoel doordat ik altijd faalde. Dit aanbod nam ik dus direct aan. Het grote geluk dat ik had, is dat ik bij een therapeut terechtkwam die voorstelde niet voor de clickbait-aanpak te gaan — twee weken lang alleen maar wortels eten — maar echt naar de kern van mijn problematische relatie met eten en diëten te kijken. Mijn chef keurde dit goed en dus gingen we aan de slag. Vijf sessies en tweeënhalve maand later was ik op een totaal andere plek. Ik had niet langer eetbuien, viel af zonder te lijnen en sportte drie tot vier keer in de week om me goed te voelen in mijn lichaam. Het was het begin van mijn body positive journey. Eindelijk niet meer het gevecht aangaan met mijn lichaam, maar het juist leren omarmen, veranderde alles. Of in elk geval het deel aan de oppervlakte. Wat ik hier precies mee bedoel, zal ik in een andere nieuwsbrief uitdiepen. In short: ik geloof dat de manier waarop we met ons lichaam bezig zijn vaak een bliksemafleider is voor wat er echt ten grondslag ligt aan hoe we ons voelen. Ter illustratie: de schaamte die ik jarenlang voelde voor mijn lichaam en de ruimte die ik innam, had bar weinig te maken met mijn lijf. De echte schaamte zat veel dieper. Maar daarover op een ander moment meer.

Even terug naar mijn vader. Als achttienjarige volgde ik de opleiding Toegepaste Psychologie. Een soort oriëntatiejaar waarin je kon uitvogelen welke kant je op wilde, denk aan SPH, maatschappelijk werk of toch een universitaire (psychologie) studie. Het was een absolute ramp. Ik kon niet aarden in Enschede, vond amper aansluiting bij medestudenten en lag overhoop met docenten die zich lieten leiden door mean girls in de klas die, gebaseerd op leugens, slecht over mij spraken maar wel werden geloofd. Het jaar bracht me vooral veel vraagtekens en onzekerheden, maar ook iets anders: kennis over mijn vader. In mijn wanhoop om met hem te verbinden bedacht ik een schoolopdracht die ging over onze wensen en verlangens. Ik vroeg mijn ouders allebei een vragenlijst in te vullen. En zo ontdekte ik dat mijn vader na zijn pensioen rond wilde gaan reizen met een camper. Iets wat hij nooit had gedeeld, maar wat me altijd is bijgebleven.

Die reis met die camper is er nooit van gekomen: hij overleed drie maanden voor zijn vervroegde pensioen. Iets waar hij — wat het extra pijnlijk maakt — hard voor had gewerkt. Nadat ik een beetje uit de roes van zijn overlijden en mijn toenmalige relatiebreuk kwam, moest ik denken aan de droom die hij voor zichzelf had gehad. En dat het uitstellen ervan er dus voor had gezorgd dat het er nooit van was gekomen. Want de tijd die hij nog dacht te hebben, was er helemaal niet geweest. Dat besef zette mij in die periode op scherp. Ik was al twintig jaar mijn leven, wensen en dromen aan het uitstellen omdat ik geloofde dat mijn dikke lichaam me in de weg zat. Omdat ik geloofde dat ik pas gelukkig kon en mocht zijn als ik dunner was. Ik wilde niet langer zo leven. Omdat zo leven eigenlijk geen leven was.

In de jaren nadat ik mijn lichaam leerde accepteren, was het besef van het leven niet willen uitstellen vaak mijn zetje in de rug. Het hielp me kleding te gaan dragen waarin ik mijn lijf liet zien en ontdekte dat er niets was om me voor te schamen. Het leerde me brutaler te zijn en mezelf te pitchen bij magazines waar ik voor wilde schrijven. Het zorgde ervoor dat ik mijn blog The Publisized begon, waar ik niet alleen mezelf deelde, maar vooral veel andere plus size vrouwen in de spotlight zette. En zo ontstond ook dat wensenlijstje in mijn dagboek.

Het eerste dat ik waarmaakte, was mijn reis naar New York. Die ik kon doen dankzij een kleine erfenis van mijn vader. Een paar jaar later volgde de grootste verliefdheid en relatie, rap gevolgd door de baby en niet veel later het boek. En nu is het bijna zeven jaar na het verschijnen van mijn boek en weet ik dat het tijd is om opnieuw te gaan dromen. Nieuwe doelen. En, laat ik eerlijk zijn, iets beter geformuleerde wensen. Nog maar een paar maanden en dan ben ik alweer twee jaar single. Die relatiebreuk en alles wat eromheen speelde, heeft me gevoelsmatig weggevaagd. Ik was in de relatie zodanig verdwenen dat het na de breuk was alsof er amper iets was om me nog aan vast te houden. Enerzijds voelde ik zoveel helderheid: ik wist dat het klopte, dat we echt niet samen hadden moeten blijven. Maar bepaalde gebeurtenissen en ontdekkingen achteraf raakten me zo diep dat ik mijn grip verloor. En mijn dissociatieve stoornis en dysthyme stoornis namen het volledig over. Mist in mijn hoofd, het gevoel vast te zitten in een moeras en mezelf onmogelijk in beweging krijgen.

Gelukkig lukte het me op een gegeven moment om met mezelf aan de slag te gaan, met mijn psycholoog en ademwerk. En heb ik nu, anderhalf jaar later, het idee dat ik het moeras uit ben geklommen en de mist uit mijn hoofd is opgetrokken. Mijn stoornissen draag ik met me mee, maar actief zijn ze momenteel niet. Ik zie het als een soort vulkaan: soms barst ’ie uit, maar op de meeste dagen is het kalm. Het lastige van single mom life is dat alles - of in elk geval een groot deel, afhankelijk van de verdeling met een eventuele andere ouder - op jouw schouders rust. En dus waren de gevolgen van de afgelopen jaren niet alleen groot voor hoe ‘aanwezig’ ik in mijn leven kon zijn, maar ook financieel slopend. Mijn realiteit is dit: ik heb nog een half jaar to get my shit together. Hoe en wat er precies speelt, ga ik niet (meer) delen, omdat ik heb gemerkt dat erover posten ervoor heeft gezorgd dat ik daardoor ook gelabeld werd als iemand met financiële problemen. En daar continu vragen en ongevraagd advies over kreeg. En ja, ik geloof dat het superbelangrijk en helpend is om over dit soort onderwerpen te praten en te delen. Want er zit veel te veel schaamte op geld. En het is fucked up hoe we met z’n allen vastzitten in een kapitalistisch systeem. Maar tegelijkertijd voelt het ook als een soort struikelblok. Want als mensen mij zo zien, wat voor energie stuurt dat dan mijn kant op? Ik merkte dat het doorwerkte in hoe ik mezelf zag: als iemand die het niet voor elkaar krijgt. En dat wil ik niet meer voor mezelf. Niet alleen omdat dat geen goed startpunt is voor verandering, maar ook omdat het niet waar is. Ik ben al bijna twintig jaar ondernemer. Ik vind al bijna twintig jaar altijd een oplossing. Het is tot nu toe altijd goed gekomen.

En los van mijn eigen nieuwe grote dromen, heb ik ook een bijna negenjarig meisje dat meekijkt en meedroomt. Ik weet nog niet hoe ik het precies ga doen, maar ik weet wel dat ik het ga doen. Misschien hartstikke delulu, maar als ik mijn nieuwe cursus moet geloven, is dat precies waar ik moet zijn. En als ik die kleine meid iets wil meegeven, is het wel dit: droom groot meisje, droom groot.

Ik zie je snel(ler) weer.

Veel liefde,

Mayra

Ik zit hier mijn ziel op het internet te gooien, dus als je denkt: ja dit wil ik vaker, word dan vooral betaald abonnee op mijn Substack. Vind ik leuk. Jij ook.

Wil je je niet betaald abonneren, maar me wel supporten met een donatie voor een koffietje, een bosje bloemen of iets anders? Dat kan hier.